Komeda znów zabrzmiał w Skrzynkach. Jazz wrócił jako żywa opowieść

W Skrzynkach wieczór nie zamknął się w samym wspomnieniu. Muzyka Krzysztofa Komedy wybrzmiała tam tak, jakby nadal czekała na nowe odczytania, świeże emocje i współczesną wrażliwość wykonawców. Dionizy Piątkowski i Jan Babczyszyn wrócili do albumu sprzed 15 lat, a także do książki, która porządkuje komedowski dorobek na nowo. Finał z bisem i długimi brawami pokazał, że ten jazz wciąż trafia prosto w najczulszy punkt.

• Album sprzed lat wrócił do rozmowy przy Komedzie
• Nowa książka porządkuje komedowski dorobek
• Cisza, improwizacja i brawa domknęły wieczór

Album sprzed lat wrócił do rozmowy przy Komedzie

Podczas spotkania w Skrzynkach Dionizy Piątkowski, krytyk muzyczny, i Jan Babczyszyn, dyrektor Instytutu Skrzynki, przypomnieli historię projektu Komeda: Inspiracje. To album nagrany 15 lat temu przez tych samych artystów, wydany z inicjatywy Babczyszyna i dziś traktowany jak ważny ślad jednej z kolejnych prób mierzenia się z muzyką Komedy.

Ta opowieść nie była jednak tylko wspomnieniem o płycie. W tle wybrzmiewało pytanie, które w jazzie wraca stale: jak grać Komedę, by nie zamknąć go w muzealnej gablocie. Właśnie w Skrzynkach odpowiedź padła ze sceny i z rozmowy – poprzez wykonanie, komentarz i odwołanie do historii całego projektu.

Nowa książka porządkuje komedowski dorobek

Dużo miejsca poświęcono też książce Dionizego Piątkowskiego Komeda. On records. To jedna z najnowszych publikacji poświęconych twórczości Krzysztofa Komedy, a zarazem próba zebrania i omówienia wszystkich dostępnych płyt z jego muzyką – nie tylko tych wydanych w Polsce.

Autor sięgnął szeroko, bo komedowski katalog dawno przekroczył granice jednego rynku. W tej perspektywie wspomniany album Komeda: Inspiracje staje się nie tylko pamiątką po konkretnym nagraniu, ale też częścią większej historii: kolejnych odczytań, interpretacji i prób uchwycenia fenomenu kompozytora, którego muzyka wciąż prowokuje do nowych pytań.

Cisza, improwizacja i brawa domknęły wieczór

Sam wieczór miał wyraźnie nostalgiczny ton, ale nie był to nastrój ciężki ani zamknięty w przeszłości. Fortepian, akordeon, cisza i improwizacja stworzyły przestrzeń skupienia, w której klasyka polskiego jazzu zabrzmiała zaskakująco świeżo. Każdy kolejny motyw układał się jak znajomy obraz oglądany z bliska po długim czasie.

Publiczność nie pozostawiła wątpliwości, jak został odebrany ten powrót do Komedy. Na końcu pojawił się bis, a potem długie brawa – wyraźny znak, że ta muzyka nadal ma siłę przyciągania i nie traci znaczenia mimo upływu dekad.

na podstawie: Powiat Poznański.