Ciche wołanie ze sceny. Historia Evana Hansena zostaje na długo

Na scenie Teatru Muzycznego w Poznaniu zaczyna się opowieść o chłopaku, którego łatwo minąć wzrokiem, ale dużo trudniej zignorować. Evan Hansen żyje w cieniu lęku, szkolnego zgiełku i własnej niepewności, a jeden list uruchamia zdarzenia, które wymykają się spod kontroli. To spektakl o nastolatku, lecz jego ciężar wychodzi daleko poza szkolny korytarz – dotyka rodzin, relacji i ceny milczenia. W tle mocno wybrzmiewa też pytanie, jak bardzo można zagubić się we własnych emocjach i w świecie mediów społecznościowych.

• Jeden list, który uruchamia lawinę
• Spektakl o lęku, którego nie widać z widowni

Jeden list, który uruchamia lawinę

Evan nie odnajduje się wśród rówieśników. Szkoła jest dla niego hałaśliwa, obca i męcząca, a zwykła rozmowa potrafi zamienić się w próbę, która odbiera oddech. W ramach terapii zapisuje myśli w liście do samego siebie, ale zamiast ulgi pojawia się kłopot, który z czasem urasta do dramatu.

Kartka trafia do Connora – chłopaka z klasy. Ten reaguje gniewem, bo w liście pojawia się także jego siostra Zoe. Potem wydarzenia przyspieszają. Connor popełnia samobójstwo, a rodzice znajdują przy nim list Evana i błędnie uznają, że chłopcy byli blisko. Od tego momentu młody bohater zostaje wciągnięty w opowieść o przyjaźni, której nigdy nie było, a próba wyjaśnienia nieporozumienia staje się dla niego coraz trudniejsza.

Spektakl o lęku, którego nie widać z widowni

„Drogi Evanie Hansenie” dotyka spraw, o których często mówi się półgłosem. To historia o zdrowiu psychicznym nastolatków, depresji, lękach społecznych i uzależnieniu od świata mediów społecznościowych, gdzie łatwo ukryć samotność za ekranem, a trudniej zauważyć ją w człowieku obok.

Jest w tym jednak także dużo ciepła. Spektakl przypomina, jak ważne bywają relacje, zwykła uważność i wsparcie, które potrafi zatrzymać kogoś na granicy. Z całej tej opowieści wybrzmiewa proste przesłanie – że nikt nie powinien zostawać sam z takim ciężarem. To teatr, który nie kończy się wraz z finałem, bo zostawia po sobie temat do rozmowy jeszcze długo po wyjściu z sali.

na podstawie: UM Poznań.