Park Wilsona - historia, rzeźby i palmiarnia jako zielone serce Poznania

Park Wilsona w Poznaniu to miejsce, gdzie stara architektura i egzotyka roślin łączą się z miejskim życiem — od muszli koncertowej po egzotyczną Palmiarnię. Spacer między alejkami odkrywa kolejne ślady przeszłości i współczesne przestrzenie do spotkań.

• Historia parku Wilsona w Poznaniu
• Palmiarnia Poznańska i Betonhaus jako miejsca spotkań

Historia parku Wilsona w Poznaniu

Teren zielony na Łazarzu rozwijał się od 1834 r., gdy powstała tu szkółka drzew i krzewów z inicjatywy Towarzystwa Upiększania. W 1904 r. miejsce przekształcono w ogród botaniczny według projektu Hermanna Kube. W 1925 r. teren przemianowano na park im. Thomasa Woodrowa Wilsona, a w 1931 r. odsłonięto pomnik autorstwa Gutzona Borgluma — monument zniszczono w czasie wojny, ale w latach 90. przywrócono parkowi popiersie prezydenta.

W okresie PRL park nosił nazwę Marcina Kasprzaka (1951–1990). Od 1980 r. cały obszar figuruje w rejestrze zabytków, a spacerowicze trzymają się szlaków między historycznymi obiektami: murowaną muszlą koncertową z 1936 r., fontanną w kształcie ośmioramiennej gwiazdy z 1929 r. (projekt Roger Sławski) oraz rzeźbą Perseusza i Andromedy z 1891 r., podarowaną przez cesarzową Wiktorię. Na terenie parku rosną też dwa pomniki przyrody — platan im. Bernarda Chrzanowskiego i miłorząb nazwany na cześć prof. Stanisława Lisowskiego — obydwa mają około sto lat. Pod ziemią kryją się trzy schrony przeciwlotnicze wybudowane w latach 1941–1943.

Palmiarnia Poznańska i Betonhaus jako miejsca spotkań

Do parku wchodzi się przez jedną z sześciu bram, z najokazalszą przy ul. Głogowskiej. Północna część parku, łącząca się bezpośrednio z Palmiarnią Poznańską, została zaprojektowana w stylu francuskim; południowa — ze stawami i alpinarium — w klimacie angielskim. Palmiarnia Poznańska powstała w 1911 r. i dziś prezentuje ponad 1000 gatunków roślin, w akwariach zaś znajduje się około 170 gatunków ryb oraz około 50 gatunków roślin wodnych; obiekt wkrótce przejdzie gruntowny remont.

Hala znana jako Betonhaus wyrosła również w 1911 r. — pierwotnie jako pawilon wystawowy, potem miejsce edukacji. Po rewitalizacji w 2024 r. budynek ponownie funkcjonuje jako przestrzeń gastronomiczna i spotkań, a goście chwalą bogato zdobione sklepienia pawilonu. Muzyka i wydarzenia kulturalne nadal rozbrzmiewają przy historycznej muszli koncertowej, przypominając, że park żyje dawną i nową opowieścią miasta.

na podstawie: Urząd Miasta w Poznaniu.