Jesień zaczyna się od dobrego odsłuchu - pięć płyt poza schematem

Poznański trop prowadzi tym razem nie na koncert, lecz prosto do kilku świeżych muzycznych światów. Jest tu jazz improwizowany, wielkopolski ambient folk, medytacyjne brzmienie i piosenka, która potrafi jednocześnie opowiedzieć o codzienności, przemijaniu oraz politycznych cynikach. 🎧

• „On the Tour with Theo” domyka ważną muzyczną historię
• WCIAS pokazuje, że wielkopolski folk może płynąć długo i szeroko
• Mazzoll, Muracki i improwizacja prowadzą słuchacza poza definicje

„On the Tour with Theo” domyka ważną muzyczną historię

Najbardziej symbolicznie brzmi album Theo Jörgensmanna i braci Olesiów - Bartłomieja na perkusji oraz Marcina na kontrabasie. „On the Tour with Theo” to najpewniej ostatnia wspólna płyta tria, które przez kilkanaście lat, z przerwami, budowało własny język na scenach Polski i zagranicy, także w Poznaniu.

Materiał zarejestrowano podczas koncertu we Wrocławiu w styczniu 2013 roku. Dzięki temu na płycie słychać nie tylko kompozycje wszystkich trzech muzyków, lecz także napięcie i przepływ energii właściwe występowi na żywo. Jörgensmann nie dominuje nad partnerami, a Olesiowie nie pozostają wyłącznie rytmicznym zapleczem. Cała trójka działa jak jeden organizm, prowadząc słuchacza przez muzykę wymagającą, ale pełną dynamiki i uroku.

To album pożegnalny, lecz nie zamknięty w nostalgii. Raczej pokazuje, jak wiele można było jeszcze powiedzieć wspólnym brzmieniem. Wydawnictwo ukazało się nakładem Audio Cave.

Codziennie nowe informacje z Poznania publikujemy na faktypoznan.pl. Planujesz wolny czas? Aktualne wydarzenia i imprezy znajdziesz zawsze na faktypoznan.pl/wydarzenie.

WCIAS pokazuje, że wielkopolski folk może płynąć długo i szeroko

Karol i Filip Majerowscy od lat przesuwają granice własnego zespołu. Zaczynali jako kilkuosobowe We Call It A Sound, sięgając po trip hop, post rock i r&b. Dziś, jako duet WCIAS, wracają do wielkopolskich tradycji muzycznych, ale nie rekonstruują ich muzealnie. Zamiast tego zanurzają ludowe tematy w długich, minimalistycznych i dronowych formach.

Na płycie „Wiwaty” słychać dudy wielkopolskie, trąbkę, puzon, tubę, sakshorn tenorowy i waltornię. Instrumentarium robi wrażenie, ale najciekawsze jest to, co Majerowscy z niego budują: ambient folk, w którym melodia może rozciągnąć się w medytacyjny pejzaż, a tradycja spotyka się z dźwiękowym eksperymentem.

To propozycja także dla osób, które zwykle omijają folk szerokim łukiem. Muzyka WCIAS ma w sobie oddech, przestrzeń i świeżość. Nic dziwnego, że duet został doceniony trzecią nagrodą na festiwalu Nowa Tradycja. Album wydał Ośrodek Rozdroża. 🌾

Mazzoll, Muracki i improwizacja prowadzą słuchacza poza definicje

„Bromberger Strasse” Jerzego Mazzolla, Szymona Burnosa i Liliany Zieniawy powstała z myślą o muzyce, której nie trzeba zamykać w jednej szufladzie. Basowy klarnet Mazzolla spotyka się tu z klawiszami, elektroniką i nagraniami terenowymi Burnosa oraz perkusją Zieniawy. Efekt balansuje między postjazzową improwizacją, muzyką medytacyjną i spontanicznym spotkaniem ludzi.

Nagranie zachowuje naturalny przepływ między wykonawcami i publicznością. Poza dogranymi tego samego dnia dźwiękami z terenu i pobliskiego parku nie ma tu rozbudowanej studyjnej konstrukcji. Jest za to poczucie muzyki pozostawionej w stanie niemal surowym - raz minimalistycznej, raz zaskakująco gęstej. Wydawnictwo ukazało się w oficynie Mazzoleum.

Na dwóch nowych albumach pojawia się także Antoni Muracki, jeden z najważniejszych polskich twórców piosenki literackiej. „Cudze słowa” opiera się na jego kompozycjach do wierszy między innymi Zbigniewa Herberta, Stanisława Grochowiaka, Waldemara Chylińskiego, Krzysztofa Kasperczyka i Grzegorza Dobieckiego. Różnorodność autorów oraz muzyków towarzyszących Murackiemu nie rozbija całości - przeciwnie, tworzy spójną opowieść o nadziei, rozczarowaniu, świecie pełnym cynizmu i ucieczce w poezję.

W jednym z utworów powraca Herbertowskie zdanie:

„Jestem szczęśliwy, to znaczy wyzbyty złudzeń”.

Drugi album, „Nie poprawiać - live”, jest bardziej osobisty. Muracki śpiewa i gra na gitarze, a całość nagrano podczas jednej sesji na żywo, bez studyjnych dogrywek. Dominuje refleksyjny ton, ale artysta umie rozszczelnić go inteligentnym żartem, jak w piosence „Kurkuma”, albo melodyjnym refrenem w utworach „Tak się do Ciebie wybrałem” i „W nocy wszystkie nuty są czarne”.

Obie płyty wydał muracki.pl. Dla miłośników „piosenki z tekstem” to zestaw, do którego warto wracać - niekoniecznie przy pierwszym przesłuchaniu odkrywa wszystkie swoje odcienie. 🎶

na podstawie: Kultura Poznań.