Kamień, gips i żywica. Martyna Pająk pokazuje ślady bólu

Kamień, gips i żywica stają się w tej wystawie nośnikami trudnych emocji. Martyna Pająk nie prowadzi odbiorcy za rękę – część prac otrzymała tytuły naprowadzające, inne pozostawiają szerokie pole dla własnych skojarzeń. „O złamaniach. Serce i inne części” to projekt o tym, czy przestrzenna forma potrafi zatrzymać doświadczenie bólu.

• Z trudnego miejsca powstała wystawa o emocjach
• Tytuły prac zostawiają miejsce na własne odczytanie

Z trudnego miejsca powstała wystawa o emocjach

Punktem wyjścia dla artystki było spotkanie z miejscem, które określa jako „trudne, ciemne i niewygodne”. Nie opisuje jednak jednej historii wprost. Zamiast tego przygląda się emocjom, nazywa je i szuka dla nich materialnej formy.

„Ból stał się dla mnie punktem wyjścia”.

Prace wykonane z kamienia, gipsu i żywicy mają utrwalać przeżycie, choć ich znaczenie nie zostaje zamknięte w jednej interpretacji. Odbiorca mierzy się z wielkością obiektów, ich ciężarem, powierzchnią, kolorem i fakturą. To właśnie te cechy, a nie rozbudowane opisy, budują kontakt z dziełami.

Tytuły prac zostawiają miejsce na własne odczytanie

Niektóre nazwy podpowiadają emocjonalny kierunek. „Płacz”, „Jad” i „Ciemny dobry dzień” brzmią jak krótkie sygnały, które mogą pomóc odczytać formę. Inne tytuły – „Przypływy”, „Niekończący się” czy „Grono” – są bardziej otwarte i nie wyjaśniają, co dokładnie znajduje się przed widzem.

Wystawa nie opiera się na odautorskich komentarzach ani kuratorskich interpretacjach. Dzięki temu znaczenie prac zależy także od osobistych doświadczeń oglądających. Ten sposób prezentacji sprawia, że kontakt z obiektem nie kończy się na odczytaniu podpisu – wymaga zatrzymania się przy jego materii i własnych skojarzeniach.

Martyna Pająk jest laureatką Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska”.

na podstawie: Urząd Miasta Poznania.