W Poznaniu zabrzmi improwizacja bez wspólnej partytury. Zastąpi ją tekst

W jednym z poznańskich koncertów nie będzie wspólnej melodii, za to pojawi się napięcie, które zwykle buduje się latami. FORMA.context. LATO stawia na improwizację, ale nie daje muzykom gotowego materiału. Zamiast niego dostają tekst, który ma uruchomić dialog i wymusić uważne słuchanie. Tego wieczoru scena ma działać jak laboratorium relacji, a publiczność zobaczy, jak różne muzyczne światy spotykają się bez wcześniejszego uzgodnienia.

• W jednym wieczorze spotkają się skrajnie różne muzyczne języki
• Tekst ma tu zastąpić partyturę
• FORMA od lat archiwizuje to, co zwykle znika po ostatnim wybrzmieniu

W jednym wieczorze spotkają się skrajnie różne muzyczne języki

Letnia odsłona projektu FORMA.context została zbudowana wokół piątki artystów o bardzo różnych temperamentach i sposobach myślenia o dźwięku. Kuratorka cyklu, Agata Kneć, zaprosiła do udziału Łucję Motyl, Pawła Doskocza, Marcela Mandla, Adama Knychausa i Dawida Dąbrowskiego. To zestawienie nie wygląda na przypadkowe. Każda z tych osób pracuje w innym rejestrze, a razem tworzą układ, w którym kontrast staje się wartością samą w sobie.

Łucja Motyl buduje występy na styku obrazu i brzmienia. Jej muzyczne światy bywają senne, niemal filmowe, po czym potrafią gwałtownie skręcić w stronę surowego noise’u. Paweł Doskocz sięga po gitarę preparowaną i rozbiera instrument na części znaczeniowo i brzmieniowo, szukając w nim dźwięków, których zwykle się po nim nie oczekuje. Marcel Mandel porusza się między ambientem, jazzem i eksperymentem, łącząc saksofon z elektroniką oraz samplowaniem. Adam Knychaus pracuje jako pianista i kompozytor, którego interesuje związek technologii z myśleniem o świecie. Z kolei Dawid Dąbrowski konstruuje własne instrumenty i wydobywa z nich brzmienia, które nie istnieją, dopóki nie zostaną uruchomione.

Tekst ma tu zastąpić partyturę

Sednem FORMY.context nie jest wspólne wykonanie jednego utworu, lecz spotkanie oparte na uważności. Artyści nie dostają jednego tematu muzycznego, jak bywa choćby w jazzie. Otrzymują tekstowy punkt wyjścia, rodzaj neutralnego gruntu, który ma sprowokować reakcję, a nie narzucić kierunek. W efekcie słuchanie staje się częścią grania, a odpowiedź jednego wykonawcy wpływa na następnego.

To właśnie ten mechanizm odróżnia projekt od wielu koncertów improwizowanych. Nie chodzi tu o popis indywidualnych umiejętności, tylko o budowanie relacji w czasie rzeczywistym. Każdy dźwięk ma znaczenie, bo pojawia się w odpowiedzi na coś, co wydarzyło się chwilę wcześniej. Taki format dobrze pokazuje, jak żywa i różnorodna potrafi być poznańska scena eksperymentalna, kiedy twórcy dostają przestrzeń na ryzyko zamiast gotowego scenariusza.

FORMA od lat archiwizuje to, co zwykle znika po ostatnim wybrzmieniu

Za projektem stoi niezależna inicjatywa kuratorska FORMA, prowadzona obecnie przez Agatę Kneć. Od 2018 roku platforma pracuje na styku sound artu, nowych mediów, przestrzeni i krytycznego myślenia o kulturze. Jej znak rozpoznawczy jest prosty, choć niełatwy do zrealizowania – zamiast gonić za trendem, stawia na staranny dobór twórców i kontekstów.

Ważny jest też sam ślad po wydarzeniu. FORMA traktuje efemeryczne działania artystyczne nie jak chwilowy epizod, ale jak część szerszej opowieści o współczesnej kulturze. Dlatego ten koncert nie jest tylko jednorazowym spotkaniem pięciu muzycznych osobowości. To także próba zapisania chwilowego porozumienia między odmiennymi językami dźwięku.

Bilety kosztują 10 zł.

na podstawie: UM Poznań.