Swędzenie, którego nie da się pokonać. Teatr Animacji pokazuje życie z AZS

Katie jest pierwszoklasistką, która lubi teatr, mocne słowa i bójki, ale nie potrafi poradzić sobie ze swędzeniem. W „Drapando” Teatr Animacji w Poznaniu pokazuje jej codzienność oraz zmagania całej rodziny z atopowym zapaleniem skóry. Zamiast medycznego wykładu widzowie dostają opowieść o bólu, wstydzie, bezradności i sile, która pojawia się mimo wszystko.

• Katie i jej rodzina mierzą się z chorobą, której nie widać na pierwszy rzut oka
• Teatralna historia o bólu, wstydzie i uczeniu się empatii

Katie i jej rodzina mierzą się z chorobą, której nie widać na pierwszy rzut oka

Bohaterka chodzi do pierwszej klasy. Ma Mami, Dadiego i młodszego brata Lloyda. Kiedy swędzenie nie ustępuje, a choroby nie da się łatwo wyjaśnić, rodzina szuka ratunku u drużyny nietypowych superbohaterów.

Wśród nich są Dermikrem, Purafin, Hipolicyna i Dieta. Każda z tych postaci próbuje na swój sposób rozprawić się z kolczastym, swędzącym potworem o imieniu AZS. Fantastyczna konwencja pozwala opowiedzieć o problemie, który na co dzień jest bardzo konkretny – wpływa na ciało, samopoczucie i relacje między bliskimi.

„Drapando” czerpie z prawdziwych doświadczeń osób żyjących z atopowym zapaleniem skóry. Spektakl nie skupia się wyłącznie na samej chorobie. Pokazuje także rodziców, którzy robią wszystko, by pomóc dziecku, choć często pozostają bezradni.

Teatralna historia o bólu, wstydzie i uczeniu się empatii

Katie znajduje w teatrze przestrzeń do wyobrażania sobie, że jest kimś innym. To właśnie ta potrzeba pozwala jej zmierzyć się z tym, co trudne. Dziewczynka doświadcza bólu, wstydu i samotności, ale stopniowo odkrywa w sobie siłę wojowniczki.

Ważną częścią opowieści jest także relacja z młodszym bratem. Lloyd uczy się empatii wobec siostry, a widzowie obserwują, jak choroba jednej osoby wpływa na całą rodzinę. Dzięki temu przedstawienie może być bliskie nie tylko dzieciom z AZS, lecz także ich rodzicom i rodzeństwu.

Spektakl łączy humor ze wzruszeniem. Zabawne postacie i sceniczne wyobrażenia nie przykrywają trudnego tematu, ale pomagają mówić o nim językiem dostępnym dla młodego widza. „Drapando” przypomina, że za objawami choroby zawsze stoi człowiek, który potrzebuje zrozumienia, a nie tylko kolejnej próby znalezienia rozwiązania.

na podstawie: UM Poznań.