Koziołki wróciły na wieżę, a Poznań świętował jak nigdy wcześniej

Na Starym Rynku tłum czekał na moment, który miał symbolicznie zamknąć powojenną odbudowę miasta. Kiedy nad poznańskim ratuszem pojawiły się gołębie, a po chwili z wieży wyszły koziołki, mieszkańcy zobaczyli nie tylko odnowiony zabytek, ale też znak, że Poznań podniósł się z ruin.

• Odbudowa ratusza trwała niemal do ostatniej chwili
• Kiedy koziołki wróciły do domu, Stary Rynek wypełnił się po brzegi
• Po uroczystości Poznań urządził wielkie miejskie święto

Odbudowa ratusza trwała niemal do ostatniej chwili

Renesansowy ratusz został ciężko uszkodzony podczas II wojny światowej. Jego odbudowa nie przebiegała jednak w tempie, którego oczekiwały władze. Pod koniec 1953 roku prace wyraźnie zwolniły, a na początku kolejnego roku poznańska prasa coraz głośniej wskazywała opóźnienia.

Presję zwiększały przygotowania do obchodów dziesięciolecia Polski Ludowej. Ratusz, jeden z najważniejszych symboli miasta, miał być gotowy właśnie na tę okazję. Pod koniec 1953 roku zdecydowano więc, że budynek zostanie przekazany Muzeum Narodowemu w Poznaniu. Miał w nim powstać oddział poświęcony historii miasta, a symboliczny czynsz ustalono na jedną złotówkę rocznie.

Do przyspieszenia robót powołano specjalny zespół nadzorujący. W maju 1954 roku przy odbudowie pracowały 112 osoby. Roboty prowadzono w dzień i w nocy, a ekipa wykończeniowa nie odpuszczała nawet tuż przed uroczystym otwarciem. Jeszcze rano 22 lipca 1954 roku czyszczono sklepienie Wielkiej Sieni.

Kiedy koziołki wróciły do domu, Stary Rynek wypełnił się po brzegi

Poznańskie obchody rozpoczęły się 21 lipca 1954 roku. W Auli Uniwersyteckiej odbyła się uroczysta akademia, później delegacje udały się pod pomnik Bohaterów na Cytadeli, a wieczorem mieszkańcy oglądali występy artystyczne pod tak zwanym Nowym Ratuszem, czyli dzisiejszym CK Zamek.

Najważniejszy dzień wyglądał tak:

• 22 lipca, godz. 9.00 - z ulicy Berwińskiego wyruszył pochód organizacji młodzieżowych, sportowców i przodowników pracy;
• około dziesięciu tysięcy osób przeszło na Stary Rynek;
• godz. 10.45 - w Sali Renesansowej ratusza rozpoczęła się uroczysta sesja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej;
• podczas sesji odbudowany budynek przekazano Muzeum Narodowemu w Poznaniu;
• z wieży rozległo się bicie zegara, a zgromadzeni po raz pierwszy od lat zobaczyli koziołki.

Klucze do ratusza przekazał dyrektorowi muzeum Kazimierzowi Malinowskiemu przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej Franciszek Frąckowiak. Wydarzenie miało oficjalną oprawę, ale dla mieszkańców najważniejszy był prosty widok: ratusz przestał być ruiną, a jego wieża znów zaczęła żyć. 🐐

Po uroczystości Poznań urządził wielkie miejskie święto

Po części oficjalnej Stary Rynek zamienił się w scenę i miejsce całodniowej zabawy. Zaśpiewał chór Poznańskie Słowiki pod batutą Stefana Stuligrosza, wystąpili soliści Teatru Wielkiego, zagrała orkiestra dęta Zakładów Metalowych im. Józefa Stalina, a publiczność oglądała także zespoły rozrywkowe i artystów cyrkowych. 🎺

W okolicznych uliczkach działały kawiarnie i stoiska handlowe. Dzieci mogły przejechać się na kucykach i osiołkach, dorośli sprawdzali celność na strzelnicy, a wieczorem mieszkańcy bawili się na potańcówce. Finałem był pokaz sztucznych ogni.

Największe kolejki ustawiały się jednak do nowo otwartego muzeum w ratuszu. Tylko pierwszego dnia odwiedziło je ponad dziesięć tysięcy osób. W kolejnych miesiącach liczba zwiedzających przekroczyła sto tysięcy.

Wydarzenia z 22 lipca 1954 roku zapisały się w pamięci jako jedno z najhuczniejszych świąt powojennego Poznania. Oficjalnie były częścią obchodów dziesięciolecia PRL, lecz dla mieszkańców miały bardziej przyziemne i ważne znaczenie: ich ratusz znów stał na Starym Rynku, a koziołki wróciły na swoje miejsce. Pamiątki po tamtym dniu zachowała kolekcja wirtualnego muzeum historii Poznania Cyryl. ✨

na podstawie: Kultura Poznań.