W Teatrze Polskim zwykłe drobiazgi układają się w opowieść o pamięci

Na scenie Teatru Polskiego w Poznaniu nie ma blichtru dla samego efektu. Zamiast niego pojawiają się obrazy, które wielu widzów rozpoznaje od razu – zapach kawy, szminka do ust, wysokie obcasy, raty do spłacenia i codzienność rozpięta między domem a pracą. „Piosenki mojej mamy, czyli w domu bez zmian” buduje napięcie z małych szczegółów, a z nich składa historię, która brzmi osobno, a jednak dotyka pamięci całego pokolenia.

• Zwykłe przedmioty prowadzą tę opowieść dalej
• Muzyka porządkuje wspomnienia i domyka sceniczny obraz

Zwykłe przedmioty prowadzą tę opowieść dalej

Spektakl w Galerii Teatru Polskiego opiera się na osobistym monologu, w którym prywatne wspomnienia nie stoją w miejscu. Jedno skojarzenie pociąga następne: telegristka, artystka, radiowa Trójka, komisja sejmowa. Właśnie z takich rozproszonych śladów powstaje sceniczna mapa pamięci.

To nie jest opowieść zbudowana na wielkich zwrotach akcji. Siłę daje jej raczej rytm codzienności, ten dobrze znany, czasem sentymentalny, czasem gorzki. W tle pobrzmiewa pytanie o to, jak wiele można powiedzieć o człowieku przez rzeczy, które zostawia po sobie na marginesie dnia.

Muzyka porządkuje wspomnienia i domyka sceniczny obraz

W tym przedstawieniu ważne miejsce zajmuje także muzyka. O oprawę odpowiadają Jacek Piskorz i Grzegorz Kopala, a ich obecność nie jest tylko dodatkiem do narracji. Dźwięk ma tu pomagać w przechodzeniu między kolejnymi warstwami opowieści, od domowego szczegółu po szersze, bardziej społeczne tło.

W spektaklu występuje Ewa Szumska. To właśnie jej głos prowadzi widza przez osobistą podróż, która z małych gestów i zwyczajnych obrazów buduje coś znacznie większego. Dla widzów szukających teatru kameralnego, ale nie lekkiego, to propozycja wyrazista i bardzo konkretna.

• miejsce: Galeria Teatru Polskiego, ul. 27 Grudnia 8/10
• występuje: Ewa Szumska
• muzyka: Jacek Piskorz i Grzegorz Kopala
• bilety: dostępne online w Teatrze Polskim

Spektakl wpisuje się w repertuar, który stawia na pamięć, osobisty ton i sceniczne oszczędności. Bez nadmiaru dekoracji, za to z wyraźnym śladem emocji, które zostają z widzem dłużej niż sam wieczór w teatrze.

na podstawie: UM Poznań.