Kolebka fantastyki - jak Poznań wychował pokolenie marzycieli z kosmosu

W 1973 roku miasto nad Wartą stało się stolicą polskiej wyobraźni. Międzynarodowe Spotkanie Pisarzy - Twórców Literatury Fantastyczno-Naukowej nie tylko przyciągnęło twórców z całego świata, ale przede wszystkim obudziło coś, czego oficjalne kalendarze nie zapisywały - nadzieję, że science fiction może być tu czymś więcej niż tandetnymi okładkami w kioskach Ruchu.

• Gdy marzenia o kosmosie spotkały się na poznańskich korytarzach
• Dlaczego to właśnie Poznań?

Gdy marzenia o kosmosie spotkały się na poznańskich korytarzach

Jacek Banecki, znany później jako J.B. Profan, opisywał to dziesięć lat później w broszurze “Krajobraz po sitwie”. Według niego właśnie po tamtym spotkaniu zaczęło się coś nieformalnego, niezarejestrowanego, a przez to prawdziwego. Grupa studentów zebrała się w Poznaniu bez rozgłosu, bez grantów, bez nadzoru - po prostu chcąc rozmawiać o literaturze, która pytała o przyszłość ludzkości.

Organizowali odczyty. Zapraszali pisarzy. Spotykali się tam, gdzie mogli - być może w klubach studenckich, być może w prywatnych mieszkaniach. To był czas, gdy oficjalna kultura patrzyła na fantastykę z góry, a oni - nieformalnie, uparcie - budowali własny świat.

Dlaczego to właśnie Poznań?

Miasto akademickie, otwarte na Zachód, z silnymi tradycjami naukowymi - to tu łatwiej było wierzyć, że technika zmieni świat. Że człowiek poleci w kosmos. Że literatura może być laboratorium przyszłości.

Tamte nieformalne spotkania studentów to zalążek tego, co później nazwiemy polską fantastyką - nie tylko Lem i Sapkowski, ale cała tkanka fanów, klubów, dyskusji, która przetrwała dekady. Bez 1973 roku, bez tamtej nadzieji obudzonej w sercach - kto wie, czy czytalibyśmy to samo dzisiaj.

Poznań był kolebką. Ale prestiż.

na podstawie: Kultura Poznań.