Stare akcesoria muzyczne wracają w nowej roli. Wystawa pokazuje ich drugie życie

Na pierwszy plan wychodzą przedmioty zwykle niewidoczne dla publiczności. Stroiki, struny i pałki perkusyjne trafiają tu poza swój pierwotny obieg, ale nie milkną – zmieniają się w obrazy zbudowane z rytmu, pamięci i detalu. Wystawa Marii Strzelczyk pokazuje, jak z drobiazgów można ułożyć opowieść o codzienności muzyka i o kruchości tego, co tworzy kulturę. Wstęp jest wolny, więc to propozycja dostępna bez barier.

• Muzyczne ślady zamienione w kolaże
• Uważność na to, co małe i nietrwałe

Muzyczne ślady zamienione w kolaże

Cykl Marii Strzelczyk, tworzącej także jako Mari Drafi, powstał w technice upcyklingu. Artystka sięgnęła po elementy, które zwykle kończą żywot razem z instrumentem albo po prostu wypadają z obiegu: stroiki, struny, pałki perkusyjne. W nowych układach nie są już wyłącznie zużytym sprzętem. Stają się budulcem kolaży, w których ważny jest nie tylko efekt wizualny, ale też pamięć o dźwięku, ruchu i pracy rąk.

To właśnie ten zwrot od użytkowości do znaczenia nadaje wystawie wyraźny charakter. Z pozoru małe przedmioty urastają do roli znaków – mówią o kulisach muzykowania, o powtarzalnym wysiłku i o tym, co w sztuce najłatwiej przeoczyć, bo dzieje się między jednym brzmieniem a drugim.

Uważność na to, co małe i nietrwałe

Ekspozycja nie próbuje olśnić rozmachem. Raczej zatrzymuje spojrzenie na tym, co niepozorne, a właśnie przez to cenne. Z takich fragmentów składa się codzienność muzyka, ale też szersza opowieść o kulturze, która opiera się na detalach, na drobnych gestach i na rzeczach szybko poddających się czasowi.

Prace Strzelczyk zachęcają do innego tempa patrzenia. Bez pośpiechu, bez hałasu, z wyczuciem dla materii, która kiedyś służyła dźwiękowi, a teraz opowiada o nim w ciszy. Wystawa jest otwarta dla publiczności bez opłat, co czyni ją łatwo dostępną propozycją dla tych, którzy chcą zobaczyć sztukę zbudowaną z resztek, ale niosącą pełne, precyzyjnie skomponowane znaczenie.

na podstawie: UM Poznań.