W Dworze Skrzynki muzyka zamieniła się w pamięć o Umer i Soyce

Tego wieczoru w Dworze Skrzynki nie chodziło o efekt ani o wielkie gesty. Najmocniej wybrzmiała cisza między dźwiękami – uważna, skupiona, pełna emocji, które rzadko mieszczą się w zwykłym opisie koncertu. „Tribute to Umer & Soyka” stał się spotkaniem z twórczością dwojga artystów, których brak jest dziś odczuwalny szczególnie mocno. Publiczność dostała nie rekonstrukcję dawnych występów, ale przejmujący ukłon w stronę pamięci.

• Wieczór, który zamiast imitacji wybrał szacunek
• Trzy osoby na scenie i pełna uwagi cisza na sali
• Utwory, które wróciły razem z jesiennym nastrojem i cieniem nadziei

Wieczór, który zamiast imitacji wybrał szacunek

„Moje piosenki są dla ludzi nieszczęśliwych…”

To zdanie Magdy Umer wróciło podczas koncertu jak echo jej stylu – delikatnego, a jednocześnie bezlitośnie szczerego. 20 marca w Dworze Skrzynki zebrano nie po to, by zastępować wielkie interpretacje, ale by przypomnieć, jak wiele znaczyły słowo, pauza i emocja w piosenkach Umer oraz Stanisława Soyki.

Oboje zostawili po sobie pustkę, której nie da się zasypać ani głośniejszym wykonaniem, ani brawurową aranżacją. Ten wieczór miał inny ciężar – bardziej osobisty, bardziej skupiony. Właśnie dlatego tak dobrze wybrzmiał w miejscu, które sprzyja słuchaniu bez pośpiechu i bez hałasu.

Trzy osoby na scenie i pełna uwagi cisza na sali

Na scenie pojawili się Aleksandra Pura, Mateusz Kaszuba i Wojciech Judkowiak. Młode pokolenie podeszło do repertuaru z wyczuciem, bez prób udowadniania czegokolwiek. Śpiew, fortepian i kontrabas nie rywalizowały ze sobą – raczej prowadziły spokojną rozmowę, w której każda fraza miała swoje miejsce.

Taki układ nadał koncertowi kameralny charakter. Zamiast widowiskowości pojawiła się bliskość, a zamiast popisu – skupienie na tekście i nastroju. W utworach tego typu to właśnie najtrudniejsze: nie zgubić sensu w nadmiarze emocji. Tu udało się zachować równowagę, dzięki której publiczność mogła wejść w ten repertuar bez poczucia dystansu.

Utwory, które wróciły razem z jesiennym nastrojem i cieniem nadziei

W trakcie wieczoru zabrzmiały między innymi „Koncert jesienny na dwa świerszcze”, „Jarzębino”, „Luna srebrnooka”, „Nim przyjdzie wiosna” oraz „Tolerancja”. Każdy z tych tytułów niesie własny ciężar, ale razem układają się w opowieść o wrażliwości, która nie starzeje się wraz z kolejnymi sezonami.

W wielu momentach dominował nastrój jesienny – cichy, zatrzymany, skłaniający do zatrzymania wzroku na tym, co zwykle umyka. Ale pod tą melancholią pojawiała się też delikatna obietnica zmiany. „Nim przyjdzie wiosna” nie brzmiało jak zwykła piosenka z repertuaru, tylko jak znak, że nawet w smutku można szukać światła.

Właśnie na tym polegała siła „Tribute to Umer & Soyka” – nie na próbie zastąpienia nieobecnych, lecz na stworzeniu przestrzeni, w której ich twórczość mogła wybrzmieć jeszcze raz. Bez pośpiechu, bez hałasu, za to z uważnością, której w takich chwilach najbardziej potrzeba.

na podstawie: Starostwo Powiatowe w Poznaniu.